Hrvatska i svetska javnost je još jednom dobila potvrdu da se iza sportskih uspeha i naizgled bezazlenih slavlja sve manje prikriva stvarna ideološka matrica koja već decenijama prožima deo političke i društvene scene u Hrvatskoj.
Proslava plasmana hrvatske rukometne reprezentacije u polufinale Evropskog prvenstva pretvorila se u otvorenu političku i ideološku demonstraciju – i to pesmom koja nedvosmisleno slavi ustaški narativ.
U svlačionici su, nakon utakmice, rukometaši zapevali pesmu „Bijeli golubovi“ Marka Perkovića Tompsona, kompoziciju koja je u javnosti odavno prepoznata kao simbolički omaž ustašama likvidiranim nakon Drugog svetskog rata kod Blajburga. Reč je o pesmi u kojoj se, kroz religijsku i patetičnu simboliku „belih golubova“, „belog krsta“ i „žrtve za dom“, direktno rehabilituju pripadnici poražene ustaške vojske.
Da je reč upravo o tome, javno je potvrdio i saborski poslanik Miro Bulj, koji je snimak iz svlačionice objavio na društvenim mrežama uz poruku:
„Evo zašto su uspešni! Zato što nisu uškopljeni i zato što su Hrvatine. A bili su za dom, bili samo za to.“
Ta rečenica ne ostavlja prostor za dvosmislena tumačenja. Formulacija „bili su za dom“ direktno se naslanja na ustaški pozdrav i ideologiju tzv. Nezavisne Države Hrvatske, režima čiji je istorijski bilans jedan od najmonstruoznijih u Evropi tokom Drugog svetskog rata.
Ono što se u hrvatskoj javnosti predstavlja kao „rodoljubivo slavlje“, za srpski narod i za istorijsku istinu ima jasno ime: relativizacija i rehabilitacija ustaških zločina. Iza pesme i euforije krije se ideološka matrica koja slavi one koji su stvorili Jasenovac, jednu od najvećih fabrika smrti na Starom kontinentu, u kojoj su sistematski ubijani Srbi, Jevreji i Romi.
Iste te ustaše su masovno ubijale i u Jadovnom, u Prebilovcima, na Pagu, bacajući ljude u jame, spaljujući čitava sela i zatirući srpsko stanovništvo gde god su stigli. Upravo taj režim je organizovao i logore za srpsku decu, jedinstven zločin u okupiranoj Evropi, gde su mališani umirali od gladi, bolesti i sadističkog nasilja.
Istorijske činjenice su neumoljive: ustaški pokret nije bio „žrtva“, već ideološki i fizički izvršilac genocida. Svako njegovo slavljenje, pa makar i pod plaštom sporta, predstavlja moralni i civilizacijski sunovrat.
Posebnu težinu celom slučaju daje činjenica da je Evropska rukometna federacija već ranije zabranila izvođenje Tompsonovih pesama na prvenstvu, upravo zbog njihovog ideološkog sadržaja. Ipak, to nije sprečilo da se ustaška simbolika prenese iz arene u svlačionicu – i potom u javni prostor, uz otvorenu podršku političkih aktera i samog Marka Perkovića Tompsona.
Svakog sledećeg puta maske padaju sve lakše. Ono što je nekada prikrivano „tradicijom“ ili „emocijom“, danas se bez ustezanja predstavlja kao vrednost. A kada se ustaška ideologija slavi pesmom, snimkom i političkom porukom, onda je reč o sistemu uspostavljenom u članici Evropske unije – Hrvatskoj.
(politika.rs)
